5 weken, 3 wedstrijden, het enige wat ik hierover te zeggen heb, is dat dit zo veel pittiger is dan ik dacht.

​

Het volume was deze week iets omlaag. In aantal herhalingen, maar niet in aantal sets of in kilo's. Met de vermoeiing van een aantal weken volume draaien een wedstrijd moeten tillen, is pittiger dan ik dacht.

​

Het trekken voelde lekker, de 80kg opener was de lichtste 80kg die ik ook getrokken heb. Met die reden een verhoging naar 84kg. Technisch een beetje off miste ik deze tweemaal.

​

Ik kom terug in de intilruimte, boos op mezelf, gefrustreerd. Een van m'n teamgenoten, onze teamcaptain, ziet dit en reageert met 'Knop om, focus nu op je stoten'.

​

Opwarmen voelt prima, niet licht, niet zwaar, maar oké. Eerste beurt op 100kg gaat soepel, tweede beurt met 103kg is pittig en derde beurt met 105kg is kansloos.

​

Ik ben teleurgesteld in mezelf en wederom komt m'n teamgenoot en teamcaptain naar me toe en spreekt me toe met de volgende woorden.

​

'Soms heb je een goede wedstrijd en soms heb je een slechte wedstrijd, je heb in ieder geval een mooi aantal punten voor het team opgeleverd, ik ben blij met je.'

​

We behalen een ruime winst en dat is mooi. De avond wordt afgesloten met een lading pizza en gezelligheid. Op het einde van de avond neemt m'n coach me nog even apart en spreekt te volgende woorden uit.

'Ik zie dat je niet blij bent met je prestatie. Ik ben wel blij met jouw prestatie, ik ben blij met jou in ons team en ik ben trots op jouw vooruitgang.'

Verbondenheid, dat is het woord dat deze wedstrijd het beste beschrijft.